RETORNO (GALEGO)
De entre a brétema xordes
Exultante e cheo de forza
mais ao ollar pra min, Pobre!
Miserable, axeonllada no chan.
A escuridade da noite
lévame, desaparezo.
Deixo de ser perceptible.
Mais ao ti avanzar vou eu.
Berro entre as ialmas,
non me abandones, non te vaias
Pero canda momento que pasa,
máis afastado estás.
E de novo retornamos
a este punto do bosque.
Prégoche de novo.
Outra vez claudico.
E ti, riseiro e burlón
desapareces entre a néboa.
RETORNO (CASTELLANO)
ENTRE LA NIEBLA RESURGES
EXULTANTE Y LLENO DE FUERZA
MAS AL MIRARME, ¡POBRE!
¡MISERABLE!
SUPLICANTE EN EL SUELO
LA OSCURIDAD DE LA NOCHE
ME LLEVA, DESAPAREZCO
DEJO DE SER PERCEPTIBLE
MAS TRAS TU CAMINAR
AVANZO YO
GRITO ENTRE LAS ALMAS
“NO ME ABANDONES, NO TE VAYAS”
PERO CADA MOMENTO QUE PASA
MÁS ALEJADO ESTÁS.
Y DE NUEVO REGRESAMOS
A ESTE PUNTO DEL BOSQUE
RUEGO DE NUEVO
OTRA VEZ CLAUDICO
Y TÚ, SONRIENTE Y BURLÓN
DESAPARECES ENTRE LA NIEBLA
Retorno al punto de partida
ResponderEliminarcon la conciencia entre tiniebla
adormecida,
mas no cejo, ni desisto, avanzo
y es en el punto de partida
cuando desapareces en la niebla
quedando todo en blanco....
Perdóname, no se si eres amigo, o amiga, para dirigirma a ti. En cualquier caso, he llegado a tu blog, y me ha gustado lo que he leído.
Me quedo siguiéndote, y ya sabes donde encontrarme para lo que quieras y necesites.
Muchas gracias por tus palabras en mi poema.
Besos
letras muy sentidas cada una un sentir que claro dejas ver y al leerla se siente... trasmites claro lo que en letras quieres expresar.. felicidades...
ResponderEliminarlindo final de semana
abrazos
saludos
gracias por tu comentario...agradesco mucho el..
Un placer leerte este grito, esta llamada hacia la niebla de lo desconocidamente conocido.
ResponderEliminarBesos